ΤΟ ΚΕΔΡΟΔΑΣΟΣ ΤΟΥ ΑΛΥΚΟΥ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΠΕΚΟΥΛΑ

*Η υπόθεση σέρνεται δεκαετίες σαν το...δημόσιο χρέος, με τους πολιτικούς και την Αυτοδιοίκηση να μην το υπερασπίζονται ουσιαστικά και αποτελεσματικά

Όπου η πολιτική σηκώνει ψηλά τα χέρια, παίρνει το νήμα η...ιστορία. «Υπόθεση Αλυκού», λέει...

Η ΠΕΚΙΝ θα κάνει την ερχόμενη Πέμπτη ανοιχτή συνέλευση και διανυκτέρευση στην παραλία του Αλυκού για την υπεράσπιση του δάσους από τα ιδιωτικά συμφέροντα. Παράλληλα, καταγγέλλει τα εξής: «Με οργή
 

και αγανάκτηση καταγγέλλουμε το πογκρόμ που έχουν εξαπολύσει το τελευταίο διάστημα κάποιοι θρασύδειλοι που νομίζουν ότι το Αλυκό είναι τσιφλίκι τους. Οι εγκληματικές επιθέσεις με πέτρες κατά ελλήνων και ξένων τουριστών στην περιοχή, οι κλοπές και οι καταστροφές τεντών και πραγμάτων των επισκεπτών που μας αναφέρονται σε σχεδόν καθημερινή βάση δείχνουν την επικινδυνότητα της κατάστασης που έχει ξεφύγει από τα όρια ενώ οι επιθέσεις με δυναμιτάκια ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΕΧΟΥΝ ΣΤΟΧΟ ΝΑ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΑΛΛΑ ΘΕΤΟΥΝ ΕΥΘΕΩΣ ΤΟ ΔΑΣΟΣ ΣΤΟΝ ΚΙΝΔΥΝΟ ΠΥΡΚΑΓΙΑΣ.

Μετά λοιπόν τις προ μηνός επιθέσεις σε τροχοσπιτάδες, το βράδι της Κυριακής στις 17/7 με οργανωμένο σχέδιο ξήλωσαν περί τις 10 τέντες για τον ήλιο που είχαν τοποθετήσει ξένοι τουρίστες στην παραλία Χαβάη του Αλυκού (παρεμπιπτόντως πρόκειται για επισκέπτες που έρχονται στην περιοχή 15-20 χρόνια και μένουν σε δωμάτια) τις οποίες και έκλεψαν με ημιφορτηγάκι!!!

Το επόμενο βράδι στις 18/7 κατά τις 2.30 τη νύχτα επιτέθηκαν με φωτοβολίδες και δυναμιτάκια σε δυο ανθρώπους που κοιμούνταν στην παραλία, με μαχαίρια έσκισαν ρούχα και πετσέτες, κατέστρεψαν αντικείμενα όπως κασετοφωνάκι και ψάθες και έκλεψαν ακόμα μια τέντα βρίζοντας χυδαία και απειλώντας.

Ορισμένοι από τους παθόντες μάλιστα είναι διατεθειμένοι να κάνουν μηνύσεις για αυτά που υπέστησαν αν και, ειδικά οι ξένοι, με την προοπτική ότι πρέπει να ταξιδεύουν κάθε φορά στο νησί για τη νομική διαδικασία, είναι πιθανόν να μην το κάνουν καν.

Αυτές οι τραμπούκικες επιθέσεις -από τη συστηματικότητά τους και μόνο- φαίνεται πως δεν είναι τυχαίες και στόχος τους δεν είναι μόνο οι ελεύθεροι κατασκηνωτές αλλά όλοι όσοι επιθυμούν να χαρούν τη φύση και τις παραλίες ελεύθερα. Τα ακραία αυτά φαινόμενα, που παίρνουν εγκληματικές διαστάσεις, από ότι φαίνεται εντάσσονται σε κάποιο γενικότερο σχέδιο για να αλλάξει η φυσιογνωμία της περιοχής και έχουν εκτραφεί ίσως και με την ανοχή των δημοτικών αρχών.

Εδώ που έχει φτάσει η κατάσταση με το μένος αυτών των θρασύδειλων, αφενός ο κίνδυνος πυρκαγιάς στο δάσος είναι πολύ μεγάλος και αφετέρου, μπορεί να θρηνήσουμε και θύματα όπως με την πρόσφατη δολοφονία τουρίστα από ταξιτζή στη Ζάκυνθο.

Η ΦΥΣΗ ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΡΑΛΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ

ΟΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΧΩΡΟΙ ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΝ»

Σε παλιότερη ανακοίνωσή της- και η Αυτόνομη Πρωτοβουλία Νάξου έβγαλε σχετική αφίσα- αναφέρει: «Κατ’ αρχάς είναι φανερό στη Νάξο ότι βασικοί υπεύθυνοι για τα μεγάλα και μικρά περιβαλλοντικά εγκλήματα που διαπράττονται καθημερινά και την κακοποίηση του τοπίου είναι τόσο οι τοπικές αρχές (δήμος, πολεοδομία κλπ) όσο και ιδιώτες και επιχειρηματίες, οι οποίοι λειτουργούν με κριτήριο την εκμετάλλευση του χώρου με μόνο σκοπό την αποκομιδή κέρδους.

Η επέλαση της άναρχης δόμησης με προεξάρχουσα την παραθεριστική κατοικία στην παράκτια ζώνη, τα μπαζώματα ρεμάτων και παραλιών και η διάνοιξη δρόμων, η καταστροφή του δασυλλίου πεύκων στο σημερινό Λύκειο, η επικείμενη εγκατάσταση ανεμογεννητριών, η έλλειψη διαχείρισης απορριμμάτων, το αεροδρόμιο δίπλα στον υγρότοπο μεγάλης ορνιθολογικής σημασίας, οι καταλήψεις παραλιών από ιδιώτες με ομπρέλες και ξαπλώστρες, οι καταπατήσεις δημόσιων εκτάσεων (ακόμα και μέσα στο κεδροδάσος του Αλυκού) καθώς και το χουντικό σκάνδαλο της ανέγερσης του ανολοκλήρωτου ξενοδοχειακού συγκροτήματος στα νότια του δάσους είναι αποτέλεσμα της διαπλοκής τοπικών φορέων εξουσίας και ιδιωτικών συμφερόντων.

Στις μέρες μας η φύση και το περιβάλλον αντιμετωπίζονται αποκλειστικά σαν πεδίο εκμετάλλευσης. Ειδικά αυτή την εποχή του μεσοπρόθεσμου και του εφαρμοστικού νόμου που ψήφισαν οι βουλευτές (εν μέσω πολέμου γύρω από τη βουλή), η φύση και οι ελεύθεροι χώροι παραδίδονται απροσχημάτιστα βορά στους ιδιώτες και τα επενδυτικά συμφέροντα. Η φύση σαν δημόσιο αγαθό και η απρόσκοπτη πρόσβαση στο περιβάλλον θα γίνουν παρελθόν αν τους το επιτρέψουμε.

Από τη δεκαετία του 60 και μετά πολλοί μνηστήρες εποφθαλμιούσαν το Αλυκό και εγείρανε αξιώσεις ιδιοκτησίας, όπως η εταιρεία που κατασκεύασε το ερειπωμένο πια ξενοδοχείο (οι καταπατητές συνεργάτες της ήταν άνθρωποι του χουντικού καθεστώτος) και εφοπλιστές που ήθελαν να επενδύσουν με την κατασκευή μεγάλων ξενοδοχειακών και τουριστικών μονάδων. Το 2004 βγήκε η τελική δικαστική απόφαση ότι το δάσος του Αλυκού είναι δημόσια περιουσία.

Όμως οι περιβαλλοντικοί κίνδυνοι δεν εκλείπουν. Τα σχέδια που θέλουν να μετατρέψουν το δάσος σε πάρκο αστικού τύπου, οι προτάσεις για την αξιοποίηση των ερειπίων, η βόσκηση σε τμήμα της περιοχής, το κόψιμο δέντρων κατά περιόδους, η εισβολή οχημάτων μέσα στο δασύλλιο που κονιορτοποιούν τη βλάστηση και το ριζικό σύστημα των κέδρων, οι καταπατήσεις και η δόμηση εμφανώς μέσα στο οικοσύστημα, η απόρριψη μπάζων, οι αμμοληψίες, η απουσία πυροπροστασίας απειλούν το Αλυκό ή αλλάζουν το χαρακτήρα του.

Στον αντίποδα, οι κατασκηνωτές στην μεγάλη πλειοψηφία τους –αν και υπάρχουν εξαιρέσεις- συμβάλλουν στην προστασία του δάσους αφού μαζεύουν τα σκουπίδια και αποτρέπουν όσους εισβάλλουν με τα οχήματά τους. Επιπλέον ο νόμος που απαγορεύει την ελεύθερη κατασκήνωση αμφισβητείται σαν αντισυνταγματικός αφού περιορίζει στοιχειώδεις ατομικές ελευθερίες. Και ειδικά σε μια περίοδο που η φτώχεια εξαπλώνεται όλο και περισσότερο αυτό το νομοθέτημα δεν έχει καμία τύχη στην πράξη.

Σχετικά με την προστασία της περιοχής η ΠΕΚΙΝ προτείνει

• Να απαγορευτεί η δόμηση στο δάσος έμπρακτα

• Να καταργηθεί η βόσκηση σε όλο το δάσος

• να εκδοθεί πληροφοριακό φυλλάδιο που θα ενημερώνει για την οικολογική και αισθητική αξία των αμμοθινών και του δάσους ώστε να διαμορφωθεί μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα στους επισκέπτες.

• την εγκατάσταση πυροσβεστικών κρουνών στην περιοχή

• να εξαιρεθούν οι παραλίες της περιοχής από την ενοικίαση και να μην τοποθετούνται ομπρέλλες και ξαπλώστρες που αλλοιώνουν το χαρακτήρα του φυσικού κάλλους

Και μες στην αναμπουμπούλα βγήκε στον...αφρό του γνωστού «ΒΗΜΑΤΟΣ της ΝΑΞΟΥ» ο φιλόλογος και πρώην βουλευτής Νίκος Λεβογιάννης «χάρη στις πολύχρονες προσπάθειες του οποίου το ΑΛΥΚΟ, με το σπάνιο στη Μεσόγειο κεδροδάσος του, κηρύχτηκε-λέει- με τελεσίδικες δικαστικές αποφάσεις ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΑΣΙΚΗ ΕΚΤΑΣΗ».

Χαίρω πολύ. Μα αυτή είναι ή εκεί τελειώνει η δουλειά του πολιτικού; Να κάνει χρονοβόρα τη Δικαιοσύνη και να μην παίρνει πολιτικές αποφάσεις, διοικητικά μέτρα, να υπερασπίζεται άμεσα το περιβάλλον;

-πώς ωφελήθηκε ο ναξιώτικος λαός από την απόφαση αυτή;

-ο Δήμος, η πολεοδομία, το κράτος της ρεμούλας τι ρόλο έπαιξαν και παίζουν;

-Μήπως πολιτικοί ανέχθηκαν παράγοντες του ΠΑΣΟΚ Νάξου να καταπατούν τους χώρους αυτούς;

Είναι γνωστή η τακτική. Κρύβουμε αλήθειες, προβάλλουμε ό,τι μας συμφέρει και ρίχνουμε τις ευθύνες αλλού.

Το Αλυκό είναι ένα διαρκές σκάνδαλο της χούντας αλλά και αυτών που κυβέρνησαν μετά, των ντόπιων πολιτικών και αυτοδιοικητικών παραγόντων και των προστατευόμενών τους. Αυτών που οδήγησαν τη Νάξο στο σημερινό περιβαλλοντικό χάλι, στην καθυστέρηση και στη...χρεοκοπία. Μπορούσε να είχε νομοθετικά και διοικητικά λυθεί. Πόσο άραγε πολιτικό θράσος χρειάζεται για να κάνουν το μαύρο άσπρο και να αυτολιβανίζονται στις φυλλάδες τους;

Είναι η ώρα να περάσει η τύχη του Αλυκού στα χέρια και για το συμφέρον του λαού και όχι για...αξιοποίηση ή ξεπούλημα σε δανειστές και εκμεταλλευτές.
Γράφει ο thisseas