Ανεκδοτάκι για...ζουρλομανδύα

                                                        Κυκλοφορεί πολλή τρέλα...

Κάποτε μ’ ένα φίλο μου, στα φοιτητικά μας χρόνια, επισκευθήκαμε   το Δρομοκαΐτειο νοσοκομείο σε ώρα επισκεπτηρίου, για να σπάσουμε πλάκα.

Στο προαύλιο, λοιπόν, κάποιο άτομο, που φαινόταν τρόφιμος, πλησιάζει τον φίλο μου και του λέει: μήπως είσαι τρελός;  Ο φίλος μου απαντά «όχι». Τότε, το άτομο αυτό του λέει: πρόσεχε, γιατί τα ίδια έλεγα κι εγώ, πριν με φέρουνε εδώ.

Προχωρώντας στο εσωτερικό του νοσοκομείου, σε ένα διάδρομο βλέπουμε ένα θάλαμο με ανοιχτή πόρτα και μέσα δύο άτομα , που 

το ένα καθόταν μπροστά σε ένα τραπεζάκι και σαν κάτι να έγραφε και το άλλο ανεβασμένο σε μια καρέκλα  να κουνάει το κεφάλι του δεξιά κι αριστερά συνεχώς, χωρίς να δίνει σημασία για την παρουσία μας. Το καθισμένο άτομο σταμάτησε το γράψιμο και μας κοίταξε. Τον χαιρετάμε: 

-Γεια σας, τι κάνετε;

- Καλά, εσείς;

-Εδώ ο φίλος σας τι κάνει;

-Αχ. Και με τη γνωστή κίνηση του χεριού του, που το φέρνει στον κρόταφο, στριφογυρίζοντάς το, μας δίνει να καταλάβουμε ότι είναι τρελός.

-Δηλαδή;

-Άστε τον, αυτός είναι τρελός και νομίζει κουνώντας το κεφάλι του, ότι παράγει φως. Τότε απευθύνεται ο φίλος μου σε μένα και μου λέει: ρε, αυτός είναι λογικός, πάμε στη Διεύθυνση να ρωτήσουμε , γιατί τον έχουν μέσα.

 Πράγματι κι εγώ απόρησα.

΄Και λέω στον...μυαλωμένο:

-Είσαστε ένας έξυπνος άνθρωπος και γνωστικός, γιατί δεν του λέτε ότι αυτό που κάνει δεν είναι σωστό, είναι βλακεία.

 Κι αυτός απαντά: μήπως είσαστε τρελοί; Πως θα βλέπω εγώ να γράφω;

Μείναμε κάγκελο!

 -Τι γράφετε;

 -Ένα γράμμα στον εαυτό μου.

 -Τι του γράφετε, δηλαδή;

 -Άμα μου το φέρει ο ταχυδρόμος θα σας πω.

 Περιττό να σας τονίσω οτι ακόμα... τρέχουμε!

Τρέξαμε φυσικά και αγοράσαμε  την κασέτα  «ας τον τρελό στην τρέλα του».

 Γράφει ο oskelos