Ένα επίκαιρο… ανεκδοτάκι

                    

Ένας  Κρητικός, από χωριό, ήρθε στην Αθήνα

Παίρνοντας ένα ταξί για κάποιο προορισμό, πέρασε από κάποια γέφυρα

Βλέποντας τ’ αυτοκίνητα  κάτω χαμηλά, λέει στον ταξιτζή: ώχου, μα σ’ αεροπλάνο είμαστε;

Του απαντά ο ταξιτζής: άκου πατριώτη, εμείς εδώ τ’ αυτοκίνητά μας τα κάνουμε να πετούνε, τα κάνουμε αεροπλάνα για να βγάλουμε το μεροκάματο.

Γύρισε στο χωριό και πάει στο καφενείο.

Τον ρωτούν εκεί οι γνωστοί, ήντα νέα  από την Αθήνα.; Απαντά: ήντα να σας επώ, τόδα με τα μάτια μου και δεν το πιστεύω.

Ήντά δες του λένε: βρε τα ταξί στην Αθήνα πετούνε σαν αεροπλάνα.

Τότε, ένας πιο χαζός της παρέας του λέει: βρε ήντά ναι αυτά που λες, τάχεις  χαμένα;

Ο Αθηναίος… χωριάτης επέμενε, αλλά και ο χωριάτης.

Οπότε λέει ο χωριάτης στον Αθηναίο, πάμε στοίχημα πως δεν είναι τσα; Εγώ θα πάω,

σε λίγες μέρες στην Αθήνα και θα δω, αν είναι τσα που τα λες, θάρθω κι’ εδώ στο καφενείο θα κάτσω να με ………. , αλλιώτικα , εγώ.

Συμφωνούν  με το στοίχημα και δίνουν τα χέρια .

Έρχεται λοιπόν ο χωριάτης στην Αθήνα, κατεβαίνει από το πλοίο στον Πειραιά και παίρνει ένα ταξί να πάει σ’ ένα συγγενικό του σπίτι.

Ξεκινά ο ταξιτζής και του λέει: πατρίδα , που να σε πετάξω; 

Μονολογεί και λέει: ώχου τη γ…….. με.

Λέει ο ταξιτζής: τι είπες;

Απαντά: μπα, τίποτα, κάτι δικά μου.

Ρωτά ο ταξιτζής: τελικά που πάμε;

Βγάζει ένα χαρτάκι  και διαβάζει: Ύδρας 47, κάθετος Βουλιαγμένης.

Λέει ο ταξιτζής:  ψηλά ή χαμηλά;

Κάγκελο ο δικός σου. Συνήλθε και λέει: άσε φίλε, τι σου οφείλω, θα κατέβω να πάω με λεωφορείο.

ΥΓ. Με το ζόρι γύρισε στο χωριό, αφού έμαθε ότι, η παρέα του καφενείου είχε χαλάσει το στοίχημα. 

                                       
                                           Αφιερωμένο στους ταξιτζήδες, από τον oskelo.